Opgelost of onopgelost?

[Geschreven 13 juli 2021]

Op donderdag 24 november 1994 verloor Rob Scholte beide onderbenen en zijn vrouw verloor hun nog niet geboren kind. Een granaat onder zijn auto ontplofte nadat hij wegreed.

Scholte was een bekende kunstenaar. Omstreden, omdat hij afbeeldingen van het (nog zeer prille) internet plukte, projecteerde en zeer minutieus ‘namaakte’; zo kan ik het ook, dacht de gewone man. Dat hij dat overschilderen al snel aan anderen overliet, maakte het er niet beter op.

Kunstliefhebbers wisten hoe briljant hij was. Hij haalde de gevestigde orde in, stoorde zich niet aan regels en conventies. Dat is wat kunst moet doen: de tongen los maken, nieuwe wegen inslaan. Origineel zijn was de conventie; bestaande beelden in een nieuwe context laten zien, was nieuw.

Ik ben vier jaar jonger dan Scholte en hoorde op een feestje wel eens een discussie over hem. Ik had niet veel met kunst. Mijn vader nam mij en al mijn broertjes en zusjes vaak mee naar een of ander museum, waar hij lange verhalen begon die niet te volgen waren. Hij genoot van zichzelf en ik hoopte dat we snel naar huis gingen. Zo leer je het wel af, kunst.

Dus als ik hierboven schrijf: kunstliefhebbers wisten hoe briljant hij was, bedoel ik dat ik op een feestje hoorde zeggen dat hij briljant was. Misschien las ik een keer een stuk over hem in een opinieweekblad. Daar waren er veel van toen.

Hij was ook succesvol en leidde een ruig leven, dat kon hij zich permitteren. Voor die tijd dan; hij gebruikte cocaïne en dat was een stuk minder ingeburgerd dan nu. Toen zijn auto ontplofte, vertelde mijn zus dat het wel iets met zijn coke-gebruik te maken zou hebben. Hij betaalde coke af en toe met een schilderij. Vragen om ellende, volgens haar. Ik geloofde alles, het was nou eenmaal mijn oudere zus en ik was er zelf niet zo mee bezig. Ze zou het wel weten.

Als ik er nu over nadenk was het best een bijzondere aanname. Als iedereen die coke gebruikte het slachtoffer kon worden van een moordaanslag, zou de lol er snel af zijn. Er werd minder gesnoven dan nu, maar toch: je stond tijdens een avondje stappen tot je knieën in het bloed.

Ik ben dit blog begonnen omdat de aanslag jaren later ineens op mijn weg kwam. Ik weet niet eens meer in welk jaar, maar dat hou je tegoed. Als ik het gereconstrueerd heb, zal ik het hieronder toevoegen met een update.

True crime is een guilty pleasure voor mij. Een week geleden realiseerde ik me dat ik in het verhaal van deze aanslag zelf dingen heb meegemaakt. Er zijn dingen die ik zeker weet, wat nog niet hetzelfde is als ze kunnen bewijzen. Als ik true crime verhalen lees of kijk op Netflix, wil ik het liefste dat ze een einde hebben. Dat de whodunnit wordt opgelost. Anders weet je op het einde van het verhaal niet zo heel veel meer als die politieman aan het begin, namelijk bijna niets.

Over de aanslag op Rob Scholte kwam ik lang geleden dingen te weten die het goed beschouwd belachelijk maken dat de misdaad officieel onopgelost is. Ik ben een aantal dingen ook weer glad vergeten. En een kwart eeuw later ben ik echt niet meer in het bezit van documenten en aantekeningen.

In de miniserie Gone in the Dark wordt verteld hoe de Golden State Killer (EAR ONS) werd gevonden, veertig jaar na zijn laatste moord. Dat is de Verenigde Staten en daar zijn hele volksstammen verslaafd aan true crime. Maar je weet het nooit. Ik kan op deze site alles delen wat ik weet; als je kunt helpen, graag.

Om te beginnen ga ik op zoek naar de voormalige informele manager van Rob Scholte. Ik had indertijd contact met hem en meer dan tien jaar later werd ik collega van zijn zus. Als ik hem op het spoor ben, schrijf ik een nieuw blog.